ลูกสาวนายช่าง*

คราวก่อนจบที่ตรงได้ไป Pilanesburg National Park
หลังจากที่กลับมาทานอาหารเช้าจริงจังกันที่แคมป์
เราก็ต้องเก็บของขึ้นรถเพื่อที่จะกลับไปสนามบินอีกครั้ง
เพื่อให้บรรดา Host Family มารับนั่นเอง

ก่อนที่จะออกจากแคมป์นั้น
ไนท์ก็เอาของฝากให้ Area Rep กับผู้ดูแลชาวเยอรมันเล็กน้อย
เป็นกระเป๋าผ้าไหมไทยเล็กๆ เป็นที่ฮือฮาและปลาบปลื้มมาก = ="

หลังจากที่นั่งรถยกโขยงกลับไปที่สนามบิน
ไนท์ก็ได้นั่งคุยกับ Area Rep คนนึงไปด้วย ซึ่งเค้าก็น่ารักดีนะ
ไนท์ถามเค้าเล่นๆว่า ไอ้ "อะคูน่า มาทาท่า" ใน The Lion King แปลว่าอะไร
เค้าก็บอกว่า แปลว่า "No Problem" แล้วเค้าก็ได้ลองชิมโดโซะที่ไนท์ติดไปด้วย ฮ๋าๆ

ตอนนั้นเด็กเยอรมันคนหนึ่งที่นั่งด้านหน้าไนท์ก็คุยกับเพื่อนเค้าไปเรื่อย
คุยกันในภาษาอังกฤษ ไนท์เลยรู้สึกว่า พวกนี้นี่ดีจัง เค้าไม่แปลกลิ้นเท่าเราไง
เด็กคนนึงที่ดูเด่นสุดในกลุ่มชื่อ โจนัส ทำหนังสือตก พอไนท์เก็บให้เค้าก็ยิ้มตอบ
ไม่น่าเชื่อว่าจะเด็กกว่าไนท์ หน้าตานี่อย่างกะ 20 ต้นๆละ
แต่ไม่นึกว่าอีก 2 เดือนให้หลังเราก็ได้เจอกันอีก ในช่วงที่ไนท์อยู่กับ Host ที่สอง
และหลังจากนั้นไปอีก ชื่อไนท์กับโจนัส ก็ได้คู่กัน ในนามของตัวปัญหา
เพราะ Area Rep เบื่อไนท์กับโจนัสมากๆ 555555+

พอถึงสนามบินก็เริ่มมีการแยกย้ายกัน
เพราะว่าบางคนต้องต่อเครื่องบินไปเมืองอื่นเช่น Cape Town หรือ Kimberley
แต่ไนท์ได้อยู่ที่ Joburg นั่นล่ะ เลยไม่มีปัญหาอะไร
พวกที่อยู่เมืองนี้ก็เริ่มมี Host Family มารับไปทีละคนๆ

เด็กไทยที่มาด้วยกันจะมีสองคน ชื่อผึ้งกับนัท
พ่อแม่ของน้องสองคนนี้ฝากฝังกับไนท์ซะดิบดี 555+
แต่บ้าน่า น้องนัทนี่เด็กทุนเต็มเลยนะ ไนท์น่าจะเกาะน้องมากกว่า 555+

ระหว่างที่รอ ไนท์ก็แอบตื่นเต้นนะ ว่า Host ของเราจะเป็นยังไง
ของบางคนก็เป็นคนขาว บางคนก็ Coloured แต่ดูดีมาก
แต่ไนท์ก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า จะไม่คาดหวังอะไรเด็ดขาดเลย

น้องคนไทยที่ไปด้วยกันคนนึงต้องต่อเครื่องบิน น้องนัท
แต่ตั๋วดันมีปัญหาทำให้ขึ้นเครื่องไม่ได้จนตกเครื่อง
ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นเพราะว่าไม่มีตั๋วมั้ง แบบที่ไทยไม่ได้ให้ตั๋วน้องนัทมา
ซื้อใหม่ด้วยซ้ำมั้ง แต่ก็ไม่ได้อยู่ดี สงสารน้องนัทมากๆ = ="
เรเน่เลยให้น้องนัทไปกับเขา แล้วให้ Host ไปรับที่บ้านเรเน่แทน

ไนท์ก็รอแล้วรออีก คิดเล่นๆว่า เราจะเป็นคนสุดท้ายรึเปล่า
ระหว่างนั้นก็แอบร้องเพลง Oh My God ของ Kaiser Chiefs เล่นไปด้วย
ยังมีอารมณ์ร้องเพลงนะ เพราะว่าแอบกังวลล่ะ

เพราะในที่สุด ไนท์ก็เป็นคนสุดท้ายจริงๆ
แล้วนานมากแล้วที่เด็กคนรองสุดท้ายไนท์ถูกรับไป T____T
จนเรเน่สงสัยว่าทำไมไม่มารับไนท์ซะที

อ้อ ข้อมูลของ Host Family ของไนท์ในตอนนั้นคือ
เป็นบ้านที่มีแต่แม่ แม่ก็เป็นแม่บ้านอยู่กับบ้าน
มีพี่ชาย 2 คนชื่อ เจอโรม อายุ 23 กับ เดวิด อายุ 29
และก็น้องสาวอายุ 3 ขวบ = ="
ไม่เคยเห็นรูปและติดต่อกับครอบครัวนี้ก่อนมาเลย
ไนท์ติดต่อไปแล้ว ปรากฎว่าทางโครงการให้เบอร์มาผิด
จดหมายเค้าก็ได้รับ แต่ไม่ได้ตอบไนท์ ครอบครัวนี้มีชื่อว่า Botha

กลับเข้าเรื่อง หลังจากรอด้วยใจตุ้มๆต่อมๆราวชั่วโมงกว่า
ในที่สุด Host ของไนท์ก็ปรากฎตัวเสียที
มาพร้อมกับ Area Rep ใน Area ที่ไนท์ไปอยู่ ชื่อ แอกเนส
อีเจ๊คนนี้ เดี๋ยวหลังจากนี้จะมีอีกหลายคดีกับไนท์

Host Mom เป็นคนดำตัวอ้วนๆ เตี้ยกว่าไนท์ แต่ที่นั่นเรียกว่า coloured ก็พอ
Black เลยมันจะเป็นอีกประเภทนึง น่าสับสนจริงๆ
เค้ามากับ Host Sister ที่อายุ 3 ขวบ
หน้าตาเหมือนตุ๊กตาคนป่าที่หัวฟูๆหลายๆสี เมื่อก่อนมีเกลื่อนตลาดอ่ะ
ไนท์จำไม่ได้ว่าเค้าเรียกตัวนั้นว่าอะไร แต่เหมือนจริงๆ = ="

หน้าตาโฮสมัมคนแรกของไนท์นี่ก็น่ากลัวอยู่ไม่หยอก
ตัวดำๆ ตาโตๆ ใส่เสื้อโค้ดสีแดงแปร๊ดเลยทีเดียว
ระหว่างนั้นแอกเนสกับเรเน่ก็คุยกัน โดยที่โฮสมัมไนท์ยืนยิ้มอยู่ข้างพวกนั้น
ส่วน Host Sis ของไนท์ก็มานั่งเล่นกะไนท์ฆ่าเวลาไปเรื่อย
ยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง มันก็เขิลไนท์ ไนท์ก็เขิลมัน ฮ่าๆๆ

เนื่องด้วยว่าทาง Host Brothers ของไนท์ไม่ว่างมารับ
ทาง Area Rep ซึ่งบ้านอยู่ใกล้ๆบ้านของ Host ไนท์เลยมารับแทน

หลังจากกอดร่ำลากับน้องนัทที่หลังจากนี้จะไปรอ Host Fam ที่บ้านเรเน่แล้ว
ไนท์ก็เดินทางไปกับแอกเนสและโฮสมัม โดยที่มีสามีของแอกเนสเป็นคนขับ
ได้มีการผ่านเข้าไปในตัวเมืองที่ไม่ค่อยจะมีคนสักเท่าไหร่
จนเริ่มออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ ฟ้าก็เริ่มโพล้เพล้ เราก็ยังไม่ถึงกันซะที
ระหว่างทางเค้าก็ drop แอกเนสที่โรงพยาบาลเล็กๆ
เพราะว่าถึงเวลาทำงานของเขาพอดี

แล้วก็ไปกันต่อจนออกนอกเมืองมาไกลมาก รวมเวลาน่าจะ 2 ชมกว่าๆแบบรถไม่ติดเลย
เขตที่ไนท์อยู่มีชื่อว่า Mid-Ennderdale ใน Ennerdale ก็พอจะรู้มาก่อนว่ามันชานเมือง
แต่ไม่คิดว่ามันจะไกลได้ขนาดนี้ = ="
ก่อนที่ไนท์จะมา SA คุณอาของไนท์ได้ติดต่อหาเพื่อนที่อยู่ที่นั่น
แล้วก็ให้ที่อยู่ของไนท์ไป ให้เค้าเช็คให้หน่อยว่าเป็นยังไง
เพื่อนเขาก็ตอบกลับมาว่า อยู่ชานเมืองเลย แล้วก็เป็นพวกคนไม่ค่อยมีเงินอยู่
ถึงอย่างนั้นไนท์ก็ไม่ได้คิดอะไรในแง่ร้ายมากมายเท่าไหร่
มาถึงนี่แล้วก็คงไม่มีทางเลือก จะโวยวายตั้งแต่ยังไม่เคยเจอ Host ก็ใช่เรื่อง = ="~

พอฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เราก็มาถึงเขตที่ไนท์อาศัยอยู่
คงเป็นเพราะฟ้ามืดด้วย Area นั้นเลยดูน่ากลัว คนเยอะมากแต่ล้วนแต่เป็นคนดำ
เค้าเริ่มชะลอความเร็วรถลง ในเขตที่มีแต่บ้านหลังเล็กๆและมีแต่พวกวัยรุ่นจับกลุ่มกัน
สภาพบ้านแถวนั้นจะเป็นแบบบ้านชั้นเดียวแล้วก็เล็ก ไนท์ไม่ได้ดูถูกแต่มันเล็กมากๆ
ประมาณสถานีตำรวจข้างถนนของประเทศไทยหลังครึ่งเลยอ่ะ

ไนท์ก็เริ่มซีดละ แบบเห็นแล้ว "เฮ้ย จะให้เราอยู่แบบนี้หรอ"
แต่ปลายถนนก็เห็นบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิดอยู่ ไนท์ก็เริ่มคิดในใจว่า "ขับต่อไปอีกนะ อีกนิดๆ"

ถึงอย่างนั้นความจริงก็ยังเป็นความจริงเสมอ
รถที่ไนท์นั่งเลี้ยวไปจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านสีฟ้าไม่มีรั้วหลังเล็กๆมอซอๆชั้นเดียว
บ้านก็พอจะมีบริเวณอยู่หรอก เป็นดิ้นแห้งๆ มีต้นกุหลาบอยู่ต้นเดียว
รั้วที่บอกว่าไม่มี จริงๆแล้วมันก็มีแหล่ะ = ="
แต่เป็นเสาง่อยๆสองต้นที่มีลวดหนามขาดๆห้อยอยู่สองสามเส้น

อารมณ์ตอนนั้นแบบน้ำตาแทบแตก
ถ่อมาไกลเพื่อที่จะได้อยู่ในที่แบบนี้หรอเนี่ย
ไนท์ไม่ได้หวังอะไรก่อนที่จะไป แต่ก็ไม่เตรียมใจว่ามันจะแย่ขนาดนี้

สภาพบ้านแย่ไม่พอ สถานที่ที่มันตั้งอยู่ก็แย่ไม่แพ้กัน
เพื่อนบ้านทุกคนมีสภาพบ้านแทบจะไม่ต่างกัน
บ้านขนาดเท่ากัน แต่สีต่างกันเรียงกันไป
บางบ้านก็มีคนนั่งกินเหล้ากัน ท่ามกลางกองของพังๆ
เด็กรุ่นๆผิวดำเดินจับกลุ่มกันโวกเวกเสียงดังตามถนนหน้าบ้าน
ไนท์ไม่ได้รังเกียจที่เค้าเป็นคนดำอะไรหรอก
แต่ไปเจอแบบนั้นทันทีเลยมันก็ออกจะน่ากลัวเกินไปหน่อยไม๊

ไนท์พูดอะไรไม่ออก ได้แต่จำใจขนของเข้าบ้าน
ในบ้านก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ ตกแต่งแบบพอมีพอเกิด
กลอนประตูหน้าบ้านเด๋วเปิดได้เด๋วเปิดไม่ได้
เค้าเลยไปใช้ประตูข้างบ้านแทน ที่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่

ภายในบ้านแบ่งออกเป็น 4 ห้อง
คือห้องนอน 3 ห้องและ 1 ห้องน้ำ
ไนท์ได้นอนห้องที่รองใหญ่เลยทีเดียว
เตียงที่เค้าจัดไว้ให้ก็ประมาณ 5 ฟุตล่ะ
ไนท์ก็ซึ้งนะ เพราะเหมือนเค้าก็พยายามให้ไนท์ดีๆ
ผ้าปูที่นอนก็ดูดีกว่าห้องอื่น เค้าก็เตรียมให้ดีที่สุดแล้ว

ห้องที่ไนท์อยู่ไม่ได้ใหญ่มาก เตียงก็เกือบจะเต็มห้องแล้ว
มีตู้เสื้อผ้าวางทะแยงอยู่ที่มุมหนึ่ง กับกองเก้าอี้สุมๆอยู่ปลายเตียงกับข้างเตียง
แล้วก็โต๊ะ มีแจกันดอกไม้ฝุ่นจับอยู่ปลายเตียงมุมห้องอีกที

พอเอาของเข้าไปเก็บเสร็จ โฮสมัมก็เรียกให้ไปซื้อของกับเขา
ไนท์เดินออกไปกับเค้าด้วยความหวาดระแวงหน่อยๆ
เพราะว่ามันก็เวลาประมาณทุ่มกว่าแล้ว และที่ที่อยู่นี่ก็น่ากลัวเหลือเกิน

โฮสมัมพาเดินไปอ้อมไปแค่หลังบ้าน ก็เจอกับร้านขายของชำขนาดกลาง
เค้าเรียกร้านแบบนี้ว่า ตั๊กชอป จำไม่ได้แล้วว่าเขียนยังไง = ="

ระหว่างทางที่เดินไป แม้จะไม่ไกล แต่ไนท์ก็กลัวไม่ใช่น้อย
คิดดู ฟ้ามืดๆ แล้วมีใครก็ไม่รู้มายืนจ้องเราเต็มไปหมด
ไนท์ไม่ได้คิดไปเองด้วยนะ ที่ว่าเค้าจ้อง
ที่จ้อง ก็คือ เค้าจ้องกันจริงๆ แบบหันไปมองแล้วไม่มีการหลบตาเลย

พอเข้าไปในตั๊กชอปได้ ไนท์ก็เดินตามโฮสมัมไม่ปล่อย
ถึงจะน่ากลัว แต่เค้าก็เป็นคนเดียวที่ไนท์รู้จักในตอนนี้ T____T
ร้านไม่ใหญ่มาก ของก็ขายเท่าที่จำเป็น ไม่เหมือนเซเว่นบ้านเราเลย
ถึงร้านจะค่อนข้างสว่าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันน่ากลัวลดลงเลย
ทุกคนในร้าน คนดำล้วนๆ ... ล้วนๆๆ ยังคงจ้องมองมาอย่างเคย
อาจจะไม่ได้จ้องแบบกินเลือดกินเนื้อ แต่เป็นการจ้องแบบอยากรู้อยากเห็นมากทีเดียว
เด็กผู้ชายบางคนก็แอบหัวเราะคิกคัก มองมาทางไนท์แล้วคุยอะไรกันก็ไม่รู้ด้วยอีกแน่ะ

พอออกจากตั๊กชอปมา โฮสมัมก็หยุดคุยกับเด็กคนนึง
เป็นเด็กผู้ชายที่เด็กกว่าไนท์ชื่อ ริชาร์ด
โฮสมัมบอกว่า เด็กคนนี้ก็เรียนอยู่ Oakdale เหมือนกัน
ให้รู้จักกันไว้ มีอะไรจะได้ถามเค้าได้ ไนท์ก็เออออ จับมือทำความรู้จักไป

แต่เอาเข้าจริงๆไนท์ก็ำจำเด็กคนนั้นไม่ได้หรอก แล้วก็ไม่เคยเจออีกเลย
ก็คงเหมือนคนตะวันตกที่มองว่าคนเอเชียหน้าตาเหมือนกันหมดในตอนแรก
ไนท์ก็มองว่า พวกคนผิวสีหน้าตาเหมือนกันหมดเหมือนกัน = ="

:
:
:

เอาล่ะ ขอจบไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน
ต่อไปจะพูดถึงคืนแรกที่บ้าน Botha T___T
ยาวไปเด๋วไม่น่าอ่านเน้อ

^_____^