ลูกสาวนายช่าง*

หลังจากที่กลับมาจากร้านขายของชำ
โฮสมัมก็ลงมือทำอาหารเย็นมื้อแรกในบ้านนี้ให้

ครัวของบ้านนี้ก็เล็กไปตามขนาดบ้าน
ประมาณว่าเดินสักสี่ก้าวก็พ้นห้องละ
ด้านหนึ่งเป็นโต๊ะยาวหนึ่งตัวไม่มีเก้าอี้กับเตาแก๊ส
ส่วนอีกด้านเป็นซิงค์น้ำกับตู้เล็กๆ
ระหว่างห้องครัวกับห้องนั่งเล่น
จะมีตู้แช่แข็งขวางอยู่ทำให้เหลือทางเดินนิดเดียว

มื้อแรกของไนท์คือ ไส้กรอก ขนมปังแผ่น และน้ำเกรวี่
ซึ่งมารู้ทีหลังว่าจริงๆแล้วต้องเป็น สเต๊ก ปั๊ป และเกรวี่
แต่ว่าโฮสแรกไนท์เค้าไม่่ค่อยมีเงินอ่ะนะ
เค้าเลยทำให้กินได้แค่นี้ = ="
น้ำเกรวี่ก็ใช้ทำจากมะเขือเทศปรุงรสแล้วต้มนั่นล่ะ

ระหว่างที่เค้ากำลังยืนทำ ไนท์ก็ไปยืนทำตัวเกะกะ
ไม่อยากเป็นฝ่ายนั่งรอคนเดียว น่าเกลียดไปหน่อย
ตอนนั้นเองที่ไนท์เริ่มรู้สึกว่าีมีอะไรแปลกๆเกี่ยวกับโฮสของไนท์ละ

"เธอเองก็นับถือศาสนาคริสต์ใช่ไม๊ เป็นโดยกำเนิดรึเปล่า" โฮสมัมถามไนท์
"ใช่ค่ะ เป็นคาทอลิกโดยกำเนิด" ไนท์ตอบไป
เค้าทำหน้าตาพออกพอใจ "งั้นเธอก็ต้องเชื่อในพระจิตเจ้าสิ"

โฮสมัมไนท์เค้าเป็นโปแทสแตนท์ นิกายหนึ่งที่มีชื่อเรื่องความเคร่งมากๆ
ไนท์ก็ไม่ได้อะไร เป็นคริสต์เหมือนกันก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร
ไนท์เองก็ไม่ใช่คนเกี่ยงศาสนา ทั้งยังไม่เคร่งอีก เลยยิ่งไม่ใช่เรื่องน่ากังวล
แต่แล้วไนท์ก็ค้นพบว่าตัวเองคิดผิด = ="

"ค่ะ เชื่อ" ไนท์ตอบไปตามตรง
โฮสมัมหันมาหาไนท์ "อย่างนี้เธอก็พูดได้เกือบทุกภาษาสิ"
ไนท์ก็งง นึกว่าตัวเองฟังผิด "ทุกภาษาหรอคะ"
"ใช่ ตามความในไบเบิ้ลวันที่พระจิตเสด็จลงมา เห็นไม๊
ที่พวกสาวกพูดภาษาแปลกๆได้น่ะ คนที่เชื่อจะได้รับพลังทุกคน"
ไนท์นิ่งไป ไม่รู้จะตอบอะไรดี
"เข้าใจภาษาอัฟริคานส์รึเปล่า" โฮสมัมถามไนท์ จะให้ตอบไงล่ะเนี่ย
"ไม่เข้าใจค่ะ" ไนท์พูด แล้วก็รีบเสริม "แต่อยู่ไปสักพักก็คงเ้ข้าใจเองล่ะค่ะ"
"ใช่ อาจจะต้องใช้เวลา" โฮสมัมเออออตาม

 ระหว่างนั้น พี่ชายคนรองก็กลับมาถึงบ้านพอดี
เขาชื่อเจอโรม อายุ 23 .... ตัวเตี้ยกว่าไนท์นิดนึงและก็ไม่หล่อเลย ฮ่าๆๆๆ
หน้าตาเหมือนคนแถวบ้านเรานี่เอง .. เค้าดูเขินไนท์มากๆ ไม่ค่อยจะพูดอะไร
ไนท์ก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเค้าเหมือนกัน นอกจากจับมือและแนะนำตัว

แล้วก็กินข้าวเย็นมื้อแรกในบ้านโฮสแรกที่น่าหดหู่มาก สำหรับไนท์
อาหารไม่แย่ โฮสเองก็ไม่แย่ แต่สภาพบ้าน สภาพที่ที่ไนท์อยู่
ในความคิดไนท์ตอนนั้น มันแย่มาก ไนท์ยอมรับว่าไนท์ช็อคมาก

เวลากินข้าว เท่าที่สังเกตมาจากหลายๆบ้านที่ได้ไปอยู่
เค้าจะไม่ค่อยใช้โต๊ะทานข้าวกัน จะไปนั่งที่โซฟาแล้วถือกินกันมากกว่า
บ้านนี้ก็เช่นกัน แต่หนักหน่อยตรงที่ว่า เราต้องกินกันในความมืด
เพราะว่าไม่มีไฟในห้องนั่งเล่นนั่นเอง = ="

พอทานกันเสร็จศัพท์ เจอโรมก็ไปอาบน้ำ
ไนท์ก็เสนอตัวว่าจะล้างจานให้ แต่ก็ถูกโฮสมัมปฎิเสธ
เค้าบอกว่างานบ้านทุกอย่างเค้าจะทำเอง
ให้ไนท์จัดการเรื่องของตัวเองก็พอ

และหลังจากนั้น ไนท์ก็พบความจริงอีกอย่างคือ
บ้านนี้ล้างจานโดยไม่ใช้น้ำยาล้างจาน = ="
น้ำร้อนเพรียวๆ เอาแค่ผ้าขี้ริ้วถูๆๆ เป็นอันเสร็จพิธี

ตอนที่ไนท์ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นเอง
เดวิด พี่ชายคนโตก็กลับมาถึงบ้าน
เค้าทักทายไนท์ด้วยการจับไหล่และทำเสียงจุ๊บเบาๆข้างหู
ไนท์ก็ตกใจนิดหน่อย แต่เดวิดดูแล้วเค้าเป็นคนที่โอเคเลย
ดู Friendly และไม่ได้ทำให้ไนท์รู้สึกกลัวแบบที่เจอมาตลอดช่วงเย็นนั้น

เค้าพูดคุยกับไนท์สั้นๆ เพราะว่าเค้าแค่แวะมาเอาอาหารและออกไปทำงานต่อ
และเป็นคนแรกที่ไนท์รู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่ด้วย
อย่างน้อยไนท์ก็รู้สึกว่า เค้าเอ็นดูไนท์แบบน้องสาวจริงๆ

พอแปรงฟันเข้าห้องน้ำเสร็จ ไนท์ก็ขอตัวเข้าห้องนอนทันที ทั้งๆที่เพิ่งจะ 2 ทุ่ม
อีกวันที่ไม่ได้อาบน้ำ เพราะว่ามันหนาวมากๆ และทั้งบ้านมี Heater อยู่ตัวเดียว
และคืนนี้มันก็ไม่ได้อยู่ที่ห้องไนท์

ก่อนจะเข้าห้อง โฮสมัมก็บอกว่าห้ามเปิดหน้าต่างเด็ดขาด
เด๋วมีคนเอื้อมมือเข้ามาทำอะไรไนท์ได้ตอนกลางคืน
และก็ขอให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครมายุ่งมาขโมยของๆไนท์
ไนท์ก็ขอบคุณเค้า และบอกราตรีสวัสดิ์

พอเข้าห้องได้ แค่นั้นแหล่ะ
ไนท์ก็น้ำตาแตก ร้องไห้ๆๆ ร้องๆๆๆ แบบไม่ไหวแล้ว
สภาพน่าเวทนาน่าดู ไนท์ร้องไห้แล้วร้องไปรอบๆห้อง
ตอนนั้นตัวสั่น เป็นครั้งแรกในชีวิตที่กลัวขนาดนั้น
ข้างนอกมืดมากแล้ว หนาวมากด้วย แม้ว่าไม่ได้เปิดหน้าต่าง
ถึงอย่างนั้นก็มีลมเข้าได้ เพราะว่าบานหน้าต่างมันมีรอยแตกแล้วแหล่ะ

ไนท์คิดในใจว่า "กูมาทำอะไรที่นี่"
ที่ดีๆมีให้ไปไม่ไป ทำไมต้องมาเลือกที่แบบนี้
อยู่ไทยดีๆไม่ชอบแส่หาเรื่องมาประสาทกินอีกทวีป

ก็ใครมันจะไปรู้ว่าต้องมาอยู่ในที่แบบนี้
ใครมันจะไปคิดว่าโครงการแลกเปลี่ยน
ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
จะส่งลูกชาวบ้านมาอยู่ในที่แบบนี้ สภาพแวดล้อมแบบนี้

คือไนท์รู้ว่า SA มีทั้งคนขาวและคนผิวสี
และก็ไม่ได้หวังว่าจะได้อยู่กับคนขาวอยู่แล้ว
แต่ก็ทำใจรับกับสภาพแบบนี้ไม่ค่อยจะได้อยู่ดี
ก่อนมาไนท์รู้ว่าจะต้องได้โฮสที่ไม่ใช่คนขาว
แต่ก็ไม่ไหว แบบนี้มันเกินไป ยังไงก็เกินไป

ไนท์ร้องไห้อยู่แบบนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่
จำได้ว่าร้องหาแม่กับพ่อด้วยซ้ำ = ="
พูดคนเดียวด้วยว่า ไนท์อยากกลับบ้าน

ไนท์ไม่ใช่เด็กไม่เคยลำบาก
บ้านจะไม่มีอยู่ก็เคยมาแล้ว แต่นี่มันน่ากลัวมาก
ไนท์มาไกล มาคนเดียวจริงๆในที่ที่โคดต่าง
แทนที่ได้เข้าบ้านโฮสแล้วไนท์จะรู้สึกปลอดภัย
เปล่าเลย ไนท์กลัวมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ในที่สุด มือถือก็ใช้ได้ ไนท์เลยรีบโทรหาแม่ที่ไทย
ที่ไทยจะเร็วกว่า SA อยู่ 6 ชั่วโมง คิดเอาละกันกี่โมงแล้ว

พอแม่ไนท์รับโทรศัพท์ เสียงเค้าเหมือนดีใจนะ ที่ไนท์โทรหา
แต่ไนท์ก็กลั้นอารมณ์ไม่ได้ ไนท์ร้องไห้แบบไม่ปิดบังหาเค้า
เป็นครั้งแรกที่ไนท์ทำแบบนั้นกับพ่อแม่เลยนะ
แต่ไนท์ไม่ไหวแล้วจริงๆ ไนท์โคดกลัวเลย

และนั่นก็ทำให้แม่ไนท์ขวัญเสีย ที่ไนท์โทรมาสภาพนั้น
คิดดูคนเป็นพ่อเป็นแม่จะรู้สึกยังไง = ="
ที่ได้ยินลูกตัวเองร้องไห้ขนาดนั้น ไนท์คิดไม่ออกเลย

แม่ไนท์รู้ว่าไนท์เป็นเด็กที่ไม่กลัวลำบาก เป็นเด็กที่อะไรก็ได้
แม่รู้ว่าไนท์มองโลกในแง่ดี แล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรมากมาย
ดังนั้น ถ้าไนท์มาสภาพนี้ มันคงจะน่ากลัวจริงๆ

เค้าถามไนท์ว่า ไนท์จะกลับบ้านไม๊
พอไนท์ได้ยินแค่นั้น ไนท์ก็คิดได้ว่า เออ พ่อแม่ไนท์ดีใจนะ ไนท์ได้มา
ไนท์เลยบอกเค้าว่า ไนท์จะไม่กลับ ไนท์เพิ่งจะมาเอง ไนท์คงแค่ตกใจ
แล้วโฮสเค้าก็ทำกับไนท์ดี ไนท์เองก็ไม่อยากทำร้ายน้ำใจเค้า
เพราะอะไรที่เค้าเตรียมๆไว้ให้ไนท์ ไนท์รู้สึกว่ามันดีที่สุดที่เค้าทำให้ได้แล้ว

แม่ไนท์เลยปลอบไนท์ว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ไม่ได้นะ
ยังไงก็อยู่ๆไปก่อน แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ห้ามไนท์ทนเด็ดขาด
เพราะแม่ไนท์ก็กลัวมากพอแล้วที่ไนท์ไปอยู่ในที่แบบนั้น
ไนท์ก็รับปาก ถ้าไม่มีปัญหาอะไรให้ไนท์ไม่สบายใจ ไนท์จะไม่ย้าย
แม้ว่าตอนนั้นไนท์จะประสาทกินหน่อยๆแล้วก็ตาม

พอวางหูไป ไนท์ก็รีบซุกตัวเข้าผ้าห่ม
ยังร้องไห้ไม่หยุด เพราะมันกลัวจริงๆ แบบหนีก็ไม่ได้ ไปไหนก็ไม่ได้
จนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน

:
:

ขอจบวันแรกในบ้าน Host แรกลงด้วยประการฉะนี้
นึกถึงวันนั้นแล้วก็รู้สึกแย่เหมือนกันนะ
แต่ก็รอดมาได้ล่ะ แหม่ ฮ่าๆๆ ^________^