ลูกสาวนายช่าง*

สวัสดีค่ะ นักอ่านเงาทั้งหลาย 
รบเร้าให้ไนท์อัพเพิ่มอยู่นาน ก็มาอัพแล้วนะ
ความจริงเขียนๆเซฟๆไว้ชาติกว่าแล้ว
แต่ก็ไม่เสร็จดีสักที เลยเหมือนว่าดองไว้

ไม่ได้ดองเพราะอยู่เกาหลีแล้วชินกะกิมจินะ
แค่พักนี้หลงระเริงกับอะไรหลายๆอย่างไปหน่อย ฮ่าๆๆ

คราวก่อนหยุดไว้ตรงคืนแรกในบ้าน Host Botha
ที่ไนท์กลัวและก็ตื่นที่่และคนที่นั่นมากๆ
อาจจะมีคนอ่านแล้วคิดว่า ไนท์อ่อนต่อโลกเองต่างหาก
แต่คุณต้องไปสัมผัสประสบการณ์จริง 555+
จะถึงกับรู้ซึ้งเลยทีเดียว = =

:
:
:

พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาประมาณ 7 โมงเช้า
ที่ตื่นก็เพราะว่า Host Sister งอแงจะดูทีวี Host Mom ก็เลยด่าๆๆ
พอดีห้องอยู่ติดกันไนท์เลยตื่นไปด้วย พอตื่นก็เลยคิดว่าลุกเลยดีกว่า
ตื่นสายไปคงดูไม่ดีเท่าไหร่ เพราะนั่นก็ไม่ใช่บ้านเรา

ไนท์เลยรีบไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟัน และก็จะอาบน้ำให้ได้
และก็พบว่า ส้วมพัง กดไม่ค่อยจะได้ แถมฝาก็แตกแล้ว T______T
ห้องน้ำสกปรกมากๆ ระหว่างที่นั่งสังเกต ไนท์ก็พบกับระเบิดมากมาย
จะมีฝุ่นดำๆเป็นก้อนๆอยู่ข้างอ่างอาบน้ำเต็มไปหมด
แต่ก็ต้องอาบ ไม่ได้อาบมาหลายวันแล้ว เน่ามากๆ

เวลาอาบน้ำก็ต้องอาบน้ำอ่าง เพราะว่าไม่มีฝักบัว
ไนท์เลยต้องระวังมากเป็นพิเศษ ไม่ให้น้ำล้นไปโดนพวกไอฝุ่นก้อนดำๆ
เด๋วมันจะได้ลงมาเล่นน้ำกับไนท์ซะก่อน = ="

พออาบน้ำเสร็จ Host Mom ก็ให้เลือกทำเองระหว่างกาแฟหรือชา
และก็มีขนมปังกับไส้กรอกให้เป็นอาหารเช้า
เค้าก็บอกว่าเด๋วอีกสักพัก เขาจะพาไปซื้อยูนิฟอร์ม
และก็จะพาไปดูโรงเรียนด้วย พูดง่ายๆคือจะพาเดินไปรอบๆแถวนี้

พอกินข้าว เก็บล้างอะไรกันเสร็จ
Host Mom ก็กวาดบ้าน ไนท์เลยอาสาอีกรอบจะขอช่วย
ก็โดนปฎิเสธกลับมา ไนท์เลยจำต้องเข้าไปจัดของในห้องต่อ

พอมองสภาพห้องไนท์ก็ถอนหายใจเล็กน้อย
พลางคิดว่า เออ ต้องอยู่แบบนี้อีกตั้งปีแน่ะ
แต่ก็คงไม่แย่เท่าไหร่มั้ง เค้ายังอยู่กันได้เลย
ถึงอย่างนั้นมันก็รู้สึกเคืองๆโครงการเล็กน้อย
เค้าเห็นสภาพบ้านแล้วยังกล้าส่งเด็กมาอยู่อีกหรอเนี่ย
จ่ายไปเป็นแสน ได้มาอยู่แบบนี้ แล้วโรงเรียนจะเป็นยังไงหว่า
แต่ตอนนั้นก็คิดอะไรไม่ออก คิดอยู่อย่างเดียวว่าไม่เป็นไร
นิสัยคนไทย อยู่ๆไปเถอะ ไม่เป็นไรหรอก

ไม่นานนักโฮสก็มาเรียก ไนท์จึงต้องหยุดอาการเก็กซิมไว้ก่อน
พร้อมยิ้มสยามทำเป็นร่าเริง คว้าเสื้อโค้ดรีบไปรอเค้าหน้าบ้าน
แต่การเดินทางครั้งนี้ก็ไม่ได้ง่ายเสมอไป
กว่าจะได้ออกจากบ้านจริงๆ ก็ปาเข้าไปกว่า 20 นาที
เพราะโฮสไนท์ล็อคบ้านไม่ได้ ต้องชำเราประตูบ้านอยู่นานพอสมควร

เค้าพาไนท์เดินออกไปจาก Mid-Ennerdale
มันเป็นแค่หย่อมนึงใน Ennerdale ล่ะ ที่จริง
ข้ามฝั่งถนนใหญ่ไปก็จะพบกับบ้านที่มีความ Civilization กว่า
เค้าพาไนท์ไปร้านขายยูนิฟอร์ม มันอยู่ในตึกชั้นเดียว
รูปทรงตัวยู เป็นที่ตั้งของร้านค้าอื่นๆอีกเจ็ดแปดร้าน

การก่อสร้างที่นี่ออกแนวสิ้นคิด
เพราะหย่อมขายของตรงนี้ ก็ใช้อิฐแดงเป็นหลักอีกแล้ว
(ขัดใจลูกสาวนายช่าง) 

พอเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงมุสลิม
อย่างแรกที่เค้าเห็นก็คือ ไนท์ นี่แหล่ะ
รีบถามโฮสไนท์ใหญ่ว่า ไนท์เป็นใคร หน้าตาน่ารักเชียว

ก๊ากกกกก ๆๆๆๆๆ
แบบนี้ขอเหมาทั้งร้านเลยดีไม๊คะ
ความจริงคือ ไนท์ก็ไม่ได้น่ารักอะไรหรอก
แต่ด้วยความแตกต่าง ทั้งหน้าตา โครงร่าง ผม
ทำให้หลายๆคนที่นั่นเอ็นดูไนท์เกินจริงนั่นเอง

โฮสไนท์ก็บอกว่าเป็นเด็กแลกเปลี่ยนมาจากไทย
จะมาซื้อยูนิฟอร์มของ Oakdale ... ชื่อโรงเรียนของไนท์เอง
เจ้าของร้านก็บอกว่า โอเคๆ ขอวัดตัวหน่อย
ตอนที่วัดเค้าก็ชมว่า ไนท์ตัวเล็กดีนะ

อยู่ที่นี่ก็คงเล็กล่ะ 555+
ตอนอยู่ที่ไทยนี่ ไนท์ว่าไนท์ถึกๆนะ

ยูนิฟอร์มของ Oakdale จะเป็นสีเขียวแบบชุดเนตรนารี
และก็จะเหมือนโรงเรียนอื่นๆคือ เสื้อเชิ้ตขาว เนคไท กระโปรง และรองเท้านักเรียน
รองเท้านักเรียนที่นี่น่าเกลียดมากๆ
ถ้ากลับไทยไปแล้วไฟล์รูปที่ SA ยังไม่ถูกลบไป จะเอามาลงให้ดู

พอไนท์ลองทุกอย่างเสร็จ ก็จ่ายเงินแบบงงๆค่าเงินมันอยู่
ไนท์เพิ่งได้เสื้อเชิ้ตขาวมาตัวเดียวก็เลยจะซื้อเพิ่ม
ตอนนั้นโฮสไนท์ก็เบรกไนท์ไว้

"เสื้อกับกระโปรงอย่างละตัวก็พอ มันแพงนะ"

ไนท์ก็อึ้งแบบ เฮ่ย เรียน 5 วันไม่ใช่เร๊อะ O_o"
แต่ไนท์ไม่รู้จะพูดอะไร เลยเออออไป แล้วคิดว่าจะแว้ปมาซื้อทีหลัง
จำไม่ได้ว่าซื้อไปทั้งหมดเท่าไหร่ แต่จำได้ว่าไม่ได้แพงขนาดนั้นซะหน่อย = ="
แต่ไนท์ก็ไม่แสดงอาการอะไรออกไป แต่ในใจนี่แบบนึกหวั่นมากๆ

หลังจากนั้น โฮสก็พาไนท์เดินไปโรงเรียนที่จะต้องไปเรียน
มันอยู่คนละฟาก area เลยทีเดียว เค้าก็พาไนท์เดินไปทางถนนใหญ่ซึ่งอ้อมได้อีก
ระหว่างที่เดินเค้าก็พูดนั่นนี่ไปเรื่อย พูดว่าเค้าเคยรับเด็กเยอรมันมาอยู่
แต่ว่าเด็กคนนั้นอยู่แค่ 3 เดือนก็ย้ายออก ทั้งๆที่เค้าก็ดูแลเป็นอย่างดี
ในใจไนท์แอบคิดว่า ก็ไม่ค่อยจะแปลกใจหรอก ไนท์เห็นสภาพครั้งแรกยังตกใจเลย

พอมาถึงโรงเรียน ไนท์ก็ได้อึ้งอีกรอบ ... รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว
Oakdale Secondary School โรงเรียนที่ทางโครงการส่งไนท์มาเรียนปีหนึ่ง

แวปแรกที่เห็น ด้านหน้าก็พอจะมีเค้าโรงเรียนให้เห็นอยู่
แต่พอลองมองเข้าไปดีๆแล้ว ที่นี่ไม่มีตึกเรียนแบบบ้านๆเรา
ห้องเรียนทั้งหมดบรรจุอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์เล็กๆเก่าๆ หลายๆตู้เรียงเป็นตับไป
ไนท์แอบซีดเล็กน้อย ต้องมาเรียนที่แบบนี้จริงๆหรอเนี่ย
ห้องเรียนบางห้องก็เป็นห้องเรียนแบบก่อสร้าง เป็นแบบอิฐแดงๆธรรมดาๆ
สภาพแวดล้อมก็หาความร่มรื่นไม่มี มองไปทางไหนก็มีแต่ดินแดงแห้งๆกับทราย

โรงเรียนหรือสถานดัดสันดานวะเนี่ย ="=

ปรากฎว่าโรงเรียนปิด เขาให้มาอีกทีวันจันทร์
ไนท์เลยไม่ได้มีโอกาสเข้าไปตื่นตาตื่นใจกับโรงเรียนต่อ จำต้องกลับ

วันนั้นเป็นวันที่แดดแรงแผดเผาใช้ได้เลยทีเดียว แม้ว่าจะอยู่ในฤดูหนาว
อากาศที่นั่นจะเป็นแบบอบอุ่นๆสบายๆ แต่แดดนี่แรงขั้นตายเลยทีเดียว
ไนท์ก็กะว่าจะรีบจ้ำๆกลับบ้านกินน้ำจัดของต่อสักที
แต่ชีวิตมันจะง่ายแบบนั้นได้เยี่ยงไร = ="

ระหว่างทาง โฮสไนท์ก็เจอกับเพื่อน
แล้วเจ๊แกสองคนก็ยืนคุยกันอยู่ตรงนั้นแหล่ะ
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่รู้ว่านานมากกกก
ไนท์ยืนรอ จนนั่งยองๆกับพื้น ที่หลบแดดก็ไม่มี

บ้านแถวนั้นก็ดูดีใช้ได้เลยทีเดียว
ไนท์เลยแอบถอนหายใจอีก ทำไมเราไม่ได้อยู่แบบนี้วะ
ไม่ได้ดีเท่าที่เคยๆอยู่มา แต่ก็ดีกว่าที่อยู่ตอนนี้
แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ = ="

พอไนท์คิดว่า ไนท์กำลังจะเป็น sunbrun ละ
โฮสก็เมาท์เสร็จแล้วพากลับบ้านต่อ
ระหว่างทางเค้าก็บอกว่า จะให้เจอโรม (พี่ชาย) พาไปซื้อของ
เค้ารู้ว่าไนท์ประจำเดือนมา เค้าเลยอยากให้ซื้อพวกทิชชู่ใช้เอง
เป็นนัยว่า มันเปลืองเค้าว่างั้นเถอะ = =" ไนท์ก็ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อถึงบ้าน เจอโรมก็กลับมาพอดี
โฮสมันไนท์เลยให้เค้าพาไนท์ไป Superstore แถวนั้น
ที่ที่ไนท์อยู่จะมีสองที่ใหญ่ๆคือ Shoprite กับ Spar
ที่ที่ไนท์ไปคือ Shoprite ซึ่งโคดไกลและก็เดินอีกแล้ว

ระหว่างทางเดินไป ก็มีพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย เค้าก็ควักบุหรี่ออกมาสูบ 
พอได้คุยกันบ้าง ก็ดูจะเป็นคนดีใช้ได้อยู่
ไนท์ก็ชวนเค้าคุย จนเริ่มโต้ตอบกันในระดับที่น่าพอใจ

พอถึง Shoprite ไนท์ก็คว้ารถเข็น หยิบๆๆของใส่
อารมณ์ประมาณว่า คงไม่ได้มาบ่อยๆแน่ ไกลบ้านขนาดนี้

ตอนนั้นไนท์ยังมีปัญหากับเรื่องค่าเงิน
ช่วงที่ไนท์อยู่ที่นั่น 1 แรนจะเท่ากับ 7 บาทไทย
ไนท์เลยคิดว่า พกทีละร้อยสองร้อยแรน คงไม่เป็นไร
อยู่ที่ไทยออกจากบ้านทีก็เกินพันอยู่
แต่ที่ไนท์ไม่รู้ในตอนนั้นคือ เขตที่ไนท์อยู่
เป็นพวกคนหาเช้ากินค่ำ หรือพูดง่ายๆคือไม่มีเงินนั่นเอง
ไนท์เพิ่งไปใหม่ๆ เลยไม่รู้ว่าพวกเค้าพกเงินกันยังไง ใช้ยังไง
คิดในใจว่าคงไม่ต่างจากบ้านเราหรอก

ระหว่างที่ไนท์ซื้อขนมและของใช้จำเป็นอย่างบ้าคลั่ง
เจอโรมก็จะคอยทักว่า "ตั้ง 10 แรนนะ, แพงนะ 6 แรนแน่ะ"
ไนท์ก็ไม่เป็นไรๆ คิดเป็นเงินไทยในใจก็ไม่ได้แพงเกินนี่

พอถึงเวลาจ่ายเงิน ไนท์ก็เอาแบงค์ 200 แรนจ่าย
เป็นแบงค์ที่มีค่ามากที่สุดในสกุลแรนแล้ว
แลกมาจากไทย ตอนนั้นจำได้ว่าหมดไปไม่ถึงร้อยแรนด้วยซ้ำ
ไนท์ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่ามันธรรมดาที่จะจ่ายด้วยแบงค์ 200 แรน

เสร็จเราก็ตรงกลับบ้านกัน พูดคุยกันไปเรื่อย
จนกระทั่ง....

เจอโรม :: Can I ask you something?
ไนท์ :: Sure (พร้อมยิ้ม ฮ่าๆ)
เจอโรม :: Can you borrow me 20 Ran?

ไนท์อึ้งอีกแล้ว
แต่ก็ทำเป็นยิ้ม แล้วตอบเต็มปากเต็มคำว่า "ไม่"

ในใจไนท์นี่แบบ ทำไมล่ะ ทำไมถามไนท์แบบนี้ล่ะ
เพราะว่าเห็นเงินไนท์หรอ เพราะว่าไนท์เป็นคนต่างชาติหรอ

หลังจากนั้น ไนท์ก็ไม่พูดอะไรอีกเลย
เจอโรมเองก็ดูจะไม่กล้าพูดกับไนท์อีกเหมือนกัน
เพราะว่าไนท์หน้าเป็นตูดไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนั้น ถึงจะไปอยู่แค่วันสองวัน
แต่ไนท์ก็พอจะเดาได้ว่า Area ที่ไนท์อยู่มันจน
ถึงจะไม่เข้าใจว่า 20 แรนมันมากน้อยสำหรับพวกเค้าแค่ไหน
แต่ก็พอจะรู้ว่า นี่มันขอ ไม่ใช่ขอยืมอย่างแน่นอน

พอกลับถึงบ้าน ไนท์ก็ตรงกลับเข้าห้องไนท์ทันที
ตอนนั้นอารมณ์แบบโกรธมาก
ไนท์รู้ว่าเค้าไม่รู้กันหรอก ไนท์เป็นยังไง รู้สึกอะไร
แต่การที่เค้าทำแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกแย่กับที่นี่มากไปกว่าเดิม

ไนท์ก็โทรไปคุยกับพ่อแม่ไนท์ตามปรกติ
ก็เล่าเรื่องนี้ให้เค้าฟัง เค้าก็แนะนำว่า ให้ไปคุยกับทางโฮสมัมเลยดีกว่า
ไนท์ก็เห็นด้วย เพราะไม่อยากให้มันค้างคาในใจเท่าไหร่

พอวางหูเสร็จ ไนท์ก็เดินไปหาโฮสมัมแล้วบอกเรื่องนี้กับเขา
พอโฮสมัมรู้เข้า เค้าก็ตกใจมากและก็โกรธมาก
เค้าก็ถามว่า จะขอยืมเท่าไหร่ ไนท์ก็บอกเค้าว่า 20 แรน
โฮสมัมก็ทำท่าตกใจมากและโกรธมากกว่าเดิม

เค้าบอกกับไนท์ว่า ดีแล้วที่ไม่ให้
เค้าไม่ได้ต้องการให้คนในบ้านมายุ่งกับไนท์เลย
และก็ขอร้องว่า อย่าบอกคนที่บ้านไนท์ เค้าไม่อยากให้รู้
ไนท์ก็รับปาก แต่ความจริงก็คือ นั่นแหล่ะ บอกไปนานแล้ว = ="

:
:

ขอหยุดไว้ตรงนี้ก่อนละกัน :D
เรื่องที่เกาหลี ยังไม่รู้ว่าจะอัพเมื่อไหร่
เพราะบางทีก็ไม่ว่าง และก็อยากรำลึกอดีตบ้าง
ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ ^_______^